Verhalen/Gedichten

Youtube inhoud kan niet getoond worden met je huidige cookie-instellingen. Selecteer "Toestemmen & tonen" om de inhoud te zien en de Youtube cookie-instellingen te accepteren. Meer info kun je lezen in onze Privacyverklaring. Je kunt je altijd weer afmelden via je cookie-instellingen.

Toestemmen & tonen

In Memoriam 1 december 2020

Elk jaar, op 1 december, scfrijf ik een 'in memoriam'. Vorig jaar (2020) bundelde ik 5 jaar rouw...

'And I will go
To the farthest place on earth I know
I can travel all the road, you see
Cause I know you there with me'
Uit: 'Rollercoaster' Danny Vera

Klik op de afbeelding voor de video: een prachtige live uitvoering van 'Rollercoaster'

Tijd is een raar iets. Sinds jouw overlijden is de tijd in tweeën gebroken: er is een vóór 2015 en een ná 2015. Vijf jaar jouw - niet meer zijn - ervaren lijkt al een eeuwigheid, terwijl dat - nooit meer - tegelijkertijd een absolute, onomkeerbare realiteit is. Soms lijkt vijf jaar als de dag van gisteren.

Op maandagavond, 30 november 2015, keken mijn man en ik de laatste aflevering van de Scandinavische serie ‘The Bridge’ (seizoen 3). Het waren donkere dagen buiten. ‘The Bridge’ was 'donkerder' dan ooit tevoren. Er was veel onrust in mij. Zorgen. Zorgen om jou, ma; jij lag op dat moment (weer) in het ziekenhuis.
De dag erna, zou ik naar Limburg vertrekken. Voor een paar dagen, om bij jou te kunnen zijn. Om zelf, niet meer gehinderd door een ruime 200 kilometer letterlijke afstand, te kunnen voelen en peilen hoe het werkelijk met je ging. Na een zeer intense ‘The Bridge’ finale, ging ik die avond onrustig slapen.

De dag erna, op de vroege dinsdagochtend, 1 december 2015, ben jij onverwacht en plots overleden. Dat telefoontje van pa, op die vroege dinsdagochtend, zal ik nooit meer vergeten.

Jij stierf geen eenzame dood. Jij stierf wel alleen, ook al was je omringd door mensen in witte jassen en witte uniformen. Vreemden.
Hield iemand jouw hand even vast? Of aaide iemand jou nog even over je wang? Als jouw dochter had ik dolgraag aan je bed willen zitten. Ik had je hand willen vasthouden, al was het maar voor eventjes.
Ik rouw niet alleen om jou(w) (dood). Ik rouw ook om jouw sterven. Het was te vroeg, en ook in zovele opzichten een te laat.

Lange tijd kwam ik niet voorbij jouw dood, herinneringen leken bevroren in de tijd, rondom het abrupte heengaan, in de grote afwezigheid van een afscheid bij leven. Nu, wat vaker voorbij jouw overlijden, openbaart zich een zee van tijd, met bewegende beelden en de nimmer aflatende stroom van liefde.

Ik 'verwerk' je niet, ik geef je geen plekje. Jouw foto en jouw as geef ik een plekje.
Ik probeer jouw wezen te vinden in mij, en in (dierbare) anderen, om mij heen. Zo zorgt jouw wezen voor een leven na de dood.
Ik kan je in dit leven fysiek niet meer vinden. Ik kan je niet meer zien, niet meer horen, niet meer met je praten, je geen zoen meer geven. Dat heb ik moeten loslaten. Jouw wezen hou ik voor altijd vast.

Lieve ma,

Ik hou van je X

~ Diana

Toestemmen & tonen

In Memoriam 1 december 2021

Klik op de afbeelding voor de (lyric) video 'Carry You'
(Tim Minchin)

Vandaag, 6 jaar geleden, overleed mijn moeder. Onaangekondigd en plots.

Haar overlijden sloeg in als een bom.

Deze 'inslag' veroorzaakte vloedgolven in mijn binnenwereld.

Vloedgolven werden golven.

Golven worden rimpelingen.

Rimpelingen blijven.

Rouw blijft. Altijd.

Liefde blijft. Altijd.

Rouw blijft. Altijd. Want hoe kun je iemand, waar je zielsveel van houdt, ‘verwerken’? Verwerken, tot niets? En als dat ‘niets’ bereikt is, ben je dan klaar met rouwen? Zodra iemand overlijdt, is er al dat ‘niets’. ‘Niets’ is zo uitdrukkelijk aanwezig, als in een levenloos lichaam. Na een aantal dagen verdwijnt ook dat lichaam; in een kist, in de grond, of in een oven. In de fysieke wereld om mij heen vind ik mijn moeder, fysiek, niet meer terug. Haar lichaam niet, haar stem niet, haar gezicht niet. Haar geest, gedachten en gevoelens niet. Niets is zo aanwezig als dat ‘niets’. Nog steeds. Tot op de dag van vandaag, 6 jaar later: leegte.

Liefde blijft. Altijd. ‘Gelukkig heb je je herinneringen nog’ hoor je ook weleens mensen (tegen je) zeggen. Ja, in zekere zin is dit zo. En toch gebeurt er, door de tijd heen, ook iets met die herinneringen. Of beter gezegd: met de (groeiende) machteloosheid tegenover het (mijn) geheugen.

Ik ontmoet mijn moeder al zes jaar niet meer. Haar gezicht bijvoorbeeld, wordt al zes jaar niet meer ‘ge-up-date'. Want ja, zo werkt het geheugen, met updates. Ik ‘moet’ het doen met oude herinneringen. Oude ‘plaatjes’, die ik uit de ‘archiefkast’ kan (op)halen. Kopietjes van kopietjes. De kleuren zijn inmiddels vervaagd, de plaatjes zijn flets geworden. Delen van (oude) herinneringen zullen verdwijnen. Of ik dat nu wil of niet. Met dit besef worden rimpelingen soms weer golven.

Toch ‘verdwijnt’ mijn moeder niet. In mijn binnenwereld van hart en ziel vind ik mijn moeder altijd terug. In mijn hart vol barstjes, vind ik, zo lang ik leef, de nimmer aflatende stroom van liefde.

Voor mijn moeder

Lies

❤ 30 april 1944 - ✨1 december 2015

Lieve ma,

Ik hou van je X

~ Diana

Toestemmen & tonen

In Memoriam 1 december 2022

Klik op de afbeelding voor de video: 'The Absence of You' - Tim Minchin

De aanloop naar deze dag, deze datum, is altijd voelbaar in mijn lijf. Mijn lijf zet zich nog steeds schrap. Het bouwt zich op, het ‘korset’ wordt strakker en strakker. Mijn ademhaling is oppervlakkig. Zodra 1 december gepasseerd is, lijk ik met een diepe zucht weer te kunnen loslaten; ik kan weer dieper in en uitademen.

'All the things you want to say
to someone who suddenly went away
how the air was sucked out of your lungs
the moment they left
how you will never fully inhale
again in the same way'
uit: TV mini serie 'River' (Abi Morgan)

1 december 2015 is een momentopname. De dag dat mijn moeder stierf. Dat moment heb ik ervaren als een moment waarop er een 'bom insloeg'.
Deze 'inslag' veroorzaakte vloedgolven in mijn binnenwereld. Vloedgolven werden golven. Golven worden rimpelingen. Rimpelingen blijven. Ook na jaren.

Rouw is niet alleen dat moment, het sterven van mijn moeder, verwerken. Rouw is ook manieren vinden om je, als 'achterblijver', te verhouden tot de - aanwezige afwezigheid – van in dit geval mijn moeder. Mijn moeder, die mij dierbaar is. Inmiddels is zij 2.555 dagen (fysiek) afwezig. En nog oneindig vele dagen zullen volgen. Rouw is een oneindig leerproces om met 'missen' om te gaan. Missen gaat over wat of wie er ooit was. En de dood is onverbiddelijk. Missen gaat ook over wat er nooit (meer) komen zal. En misschien ook over wat er nooit geweest is.

Heelt de tijd dat 'missen'? Ik weet het (nog) niet. Het 'missen' is er altijd. Want als ik op een dag mijn moeder niet meer mis, is mijn moeder er dan ooit geweest?

Bij elke in memoriam hoort muziek. Soms ga ik actief naar het 'juiste' liedje op zoek. Een liedje wat op dat moment bij mijn gevoel past. Soms komt een liedje als het ware naar mij toe.

Tim Minchin is een creatieve duizendpoot. Nog niet zolang geleden ontdekte ik zijn muziek. Ik luister zelden naar de tekst, als ik naar muziek luister. Zijn liedjes zijn hierop een uitzondering.

Lieve ma,
Ik mis je X

~ Diana

Toestemmen & tonen

In Memoriam 1 december 2023

Klik op de afbeelding voor de video: 'Lass mich heut Nacht nicht allein' - Die Flippers

Haar laatste nacht

Op een vroege dinsdagochtend, 1 december 2015, werd mijn moeder levenloos aangetroffen; op de grond, in haar (1 persoons) ziekenhuiskamer.
Reanimatie mocht niet meer baten.

Maandag 30 november 2015. Er was veel onrust in mij. Zorgen. Zorgen om jou, ma; jij lag op dat moment (weer) in het ziekenhuis.
De dag erna, dinsdag, zou ik naar Zuid-Limburg vertrekken. Voor een paar dagen, om bij jou te kunnen zijn. Om zelf, niet meer gehinderd door een ruime 200 kilometer letterlijke afstand, te kunnen voelen en peilen hoe het werkelijk met je ging.

Jij stierf geen eenzame dood. Jij stierf wel alleen, ook al was je omringd door mensen. Vreemden.
Hield iemand jouw hand even vast? Of aaide iemand jou nog even over je wang? Als jouw dochter had ik dolgraag aan je bed willen zitten. Ik had je hand willen vasthouden, al was het maar voor eventjes. Ik had je nog zoveel willen vragen.

Na haar overlijden volgde onderzoek. Obductie. Door het lange nagesprek, maanden later, met de arts, kon ik voor mezelf de 'puzzelstukjes' van haar zeer korte ziekbed en sterven enigszins gaan leggen.

Gespannen en 'op scherp' liep ik later die dinsdagochtend, 1 december 2015, haar ziekenhuiskamer binnen. Geen idee wat ik kon verwachten. Eén blik op haar gezicht en lichaam zorgde tegelijkertijd voor een golf van intense pijn én toch ook geruststelling. Ik zag vooral rust in haar gezicht.

Het verhaal van haar laatste nacht, haar laatste dagen heb ik door andermans verhalen (verpleegkundigen, familie en kennissen) in elkaar geknutseld. Anderen hebben voor mij waargenomen. Niet alleen de fysieke veranderingen (zoals mijn vader, die haar smal geworden schouders omschreef), maar ook mijn moeders veranderingen in gedrag en taal. Woorden, gebaren die na haar dood een compleet andere betekenis kregen.

In mijn dagelijkse telefoongesprekken met haar in die week voorafgaand, was ik getuige van haar optimisme, maar ook van haar zorgen, angsten, intens verdriet en onrust. Onrust die ze zelf niet kon duiden.
Ons laatste telefoongesprek voerden we op die maandag; 'geef A. en T. (haar kleinkinderen) een hele dikke kus van mij.'

Een paar maanden (september om precies te zijn) voor haar onaangekondigde dood, vulden ze, samen met mijn vader, een uitvaartwensen boekje in. Daarin koos ze haar eigen muziek voor haar uitvaart.

In mijn ouderlijk huis, dat in Zuid-Limburg staat, ben ik opgegroeid met Duitse schlager(volks)muziek. Mijn moeder was en 'ademde' Deutsche Schlagers! Dat had ook te maken met de regio waar ze woonde (grensgebied met o.a. Duitsland) en met de Duitse roots van haar bloedlijn. Mijn moeder was een groot fan van de Duitse Schlagersband 'Die Flippers'.

Op haar uitvaart werd 'Lass mich heut Nacht nicht allein' gedraaid, naar de wens van mijn moeder.

Dit liedje, is het verhaal van onze laatste nacht. Ik hier, zij daar.

Lieve ma,

Ik mis je XXX

~ Diana

Oproep!

Wil je na het lezen van onderstaande oproep contact met mij opnemen? Doe dit dan via de knop 'contact' in de menubalk!

Het is nu ruim 8 jaar geleden dat mijn moeder (plots) overleed. En wat een 'reis' is het (geweest). Mijn rouw om mijn moeder is niet eindig, het is wel, door de jaren heen, van vorm (en inhoud) veranderd.

Na haar overlijden werd ik een lange tijd overvallen door angst en paniekaanvallen. Destijds waren deze (vaak stille) angst en paniekaanvallen een afspiegeling van de metaforische 'vloedgolven' in mijn binnenwereld; overleving én overspoeling.
Ik werd ook vol 'geraakt' in mijn basisgevoel van veiligheid. Ook al was ik, ten tijde van het overlijden, een volwassen vrouw met een eigen gezin en verantwoordelijkheden. Een gordijn werd ruw opengeschoven en daar keek ik mijn eigen sterfelijkheid recht in de bek.

Dit sterfelijkheid besef werpt lange schaduwen. Het heeft me kwetsbaarder gemaakt. En de existentiële angst (voor de - plotse - dood) is een constante, weliswaar latente aanwezige in mijn leven. Hiermee omgaan is nog steeds een doorlopend leerproces.

Een paar jaar geleden heb ik deze website gemaakt. De website is een plek waar ik schrijf. Verhalen deel. Het is ook een plek waar ik mijn moeder eer. In dierbare herinnering.

Het is een plek waar ik geef en ontvang. Waar je kennis & informatie vindt over rouw en verlies. In de vorm van verhalen; boeken, film/TV/Docs, herinneringen en muziek. Deze website is ook rijk gevuld met (Youtube) video's, aanvullend op bijvoorbeeld de getipte boeken, films en muziek. Zo worden al je zintuigen geprikkeld. Het zijn allemaal (figuurlijke) spiegels, waarin je jezelf én de ander kunt ont-moeten.

Voor de website ben ik op zoek naar ervaringsverhalen mbt het thema: diepgaande angst na het verlies van (een) ouder(s).
Heb jij ook te maken (gehad) met angst(en) en/of paniekaanvallen na het verlies van je ouder(s)? En wil je jouw verhaal (anoniem) delen met anderen? Ik kom graag met je in contact!

Mijn bedoeling is om meer bekendheid/informatie te delen omtrent angst, rouw en verlies. Rouw is immers veel meer dan alleen verdriet en gemis.
In elkaars ervaringen vinden we ook vaak herkenning en erkenning. We kunnen leren van elkaar. We kunnen elkaar helpen en steunen!

~ Diana

Angst voor de Dood
(geschreven in oktober 2023)

Begin juli (2023) voelde ik de eerste symptomen van wat later een schildklierontsteking (subacute thyroiditis) blijkt. Het begon met pijn. Later werd dit pittige pijn. Typische schildklierpijn (wist ik toen nog niet); pijn in de hals, uitstralend naar kaak en oor/oren. Extreem moe. Typische spierpijnen, zoals je deze kan voelen bij een (zware) griep. Later kwam hier (lichte) koorts bij.

Door de ontsteking raken de schildkliercellen beschadigd. Naast dat dit de productie van schildklierhormonen (tijdelijk) stillegt, is er ook de 'dumping': in al die schildkliercellen ligt tenslotte ook een flinke voorraad. Deze hele voorraad schildklierhormonen wordt dus in één keer in je systeem 'gedumpt'. Dan komt de zgn. 'hyperfase' om de hoek kijken.

Deze fase duurde bij mij een week of vijf. Op internet lees ik over het algemeen dat deze fase 'mild' verloopt. Dat is echter niet mijn persoonlijke ervaring. Naast de (sommige heftige) fysieke symptomen (die ook een keer resulteerden in een 112 oproep), heb ik vooral angst gevoeld. Om precies te zijn: angst voor de dood. Ja, die schildklier doet wat met je, ook psychisch...
Die 5 lange weken waren een aaneenschakeling van onveilig voelen in mijn eigen lijf, overleving en heel vaak paniek.

Mijn omgeving daarentegen was uitermate veilig. Via de huisarts zat ik binnen no time bij de internist-endocrinoloog, werd er thuis wekenlang liefdevol voor mij gezorgd. Mijn slaapkamer werd voor zeker 2-3 weken een veilige 'bubbel'. Maar zodra ik mijn bed uit moest (tja, je moet natuurlijk ook weleens naar de WC) werd het acuut weer onveilig of nóg onveiliger. In mijn lijf. En aan die lichamelijkheid (inclusief dat hoofd) ontsnap je niet zo 1-2-3.

Die Angst voor de Dood - (sterfelijkheid besef; lees maar onder het kopje 'Oproep') - ken ik al jaren. En hoewel ik 'm aardig 'onder controle heb', werd dat gordijn deze afgelopen zomer weer ruw opengeschoven en keek ik 'm recht in zijn bek aan. En ik vraag me nu oprecht af: was het daadwerkelijk aankijken of wegkijken?

Je hebt 'm vast al opgemerkt, de paradox: de Angst voor de Dood onder controle hebben/houden. Angst voor de Dood heeft bij mij persoonlijk alles te maken met angst voor controleverlies (het absolute controleverlies dat de dood ook is) en angst voor het (grote) onbekende.
Koste wat het kost 'alles onder controle houden' wordt dan ook Angst voor het Leven.

Zo treedt er door deze (tijdelijke) ziekteperiode weer het een en ander voor het voetlicht. Van donker naar licht. Beide zijn het waard om bewust (verder) te onderzoeken!

NB: inmiddels (mei 2024) ben ik volledig hersteld van de schildklierontsteking.

~ Diana

Toestemmen & tonen

In Memoriam 1 december 2024

Klik op de afbeelding voor de video 'The Family Tree' - Venice

Lieve ma,

Ik richt me in deze ‘in memoriam’ aan jou. Over hoe ik me soms voorstel dat ik je, bijvoorbeeld met mijn facebook berichtjes, bijpraat. Negen jaar waarin levens verder gaan, en waar jij niet meer bij bent.

Negen jaar een aanwezige afwezigheid. Negen jaar zonder jou is ontiegelijk lang. En tegelijkertijd kan het soms lijken alsof het gisteren was, toen ik je voor het laatst zag en voor het laatst je stem hoorde.

Ik kan die 9 jaren die verstreken zijn soms ‘beetpakken’ als ik naar je kleinkinderen, mijn kinderen, kijk. Jeetje ma, wat heb je al veel gemist. En wat word je gemist! Hun herinneringen aan jou hebben niet zo diep wortel kunnen schieten, omdat ze al op erg jonge leeftijd jou, hun oma, verloren. Anne zei het eens zo treffend: ‘ik vind het zo jammer dat ik oma niet beter/langer heb mogen leren kennen’.

Jouw naam wordt binnen mijn gezin nog vaak genoemd. Soms stellen Anne en Tijn vragen, soms kom je weer even ‘voorbij’ als ik bijvoorbeeld probeer ‘jouw’ hutspot te evenaren. Op die momenten komen de herinneringen tot leven.

Wist je dat Anne net zo’n geschiedenisliefhebber is als Arjen? Stamboomonderzoek is haar specialiteit. En zo beet ze zich vast in onze wortels; in dit geval in mijn wortels, jouw wortels, haar grootouders, overgrootouders wortels. Ook op deze manier leert ze jou, en ook haar eigen familiegeschiedenis beter kennen.

‘The family tree will always grow
It's stronger than the wind can blow
The family tree will always grow’
(uit: The Family Tree, Venice)

In jouw ‘Missaal voor jonge mensen’ (1955) vond ik een knipsel. Geen idee hoe dat daarin terecht gekomen is. Ik stel me voor dat jij dit gedicht uitknipte en zorgvuldig bewaarde. Omdat je het zo mooi vond.

Voor jou.

Dag lieve ziel,
dag wereldmens
dag allerliefste lach
nu hoop ik maar
dat ik je ooit weer
eens ontmoeten mag

Dag trotse ster
je straalt intens
je schittert in mijn hart
geen ander licht
is mij vertrouwd of
deelt mijn diepe smart

Dag ziel …. Dag lief ….
dag wereldmens
tot op de mooiste dag
waarop ik jou
weer zeggen mag
hoeveel ik van je hou
(Gedicht van een lezer,
Hannelore Winter)

Dag lieve ma,
Tot op de mooiste dag,
Ik hou van jou.

Je dochter, Diana

Toestemmen & tonen

Er waren eens twee broers

Klik op de afbeelding voor de audio 'Engellieder'

Er waren eens twee broers. Elke vroege ochtend stuurden ze elkaar een Appje; 'hier is alles goed, groetjes'. Zeker één keer per week kwamen ze bij elkaar; de één nam gebak/koek én een warme maaltijd mee. De ander had de koffie al laten pruttelen. Ze dronken koffie, aten en in hun kletspraat waren er vooral de vele 'lolletjes' en 'gekkigheid'. Dit ritueel was er een decennium lang, sinds het overlijden van mijn moeder.

Sinds maandagochtend 3 november bleef het stil...
Mijn 'oompie'- zo schreef hij weleens onder mijn FB berichten - en de jongste broer van mijn vader is plotsklaps overleden. Mijn vader (85j) is nu in alle opzichten verweesd; zijn complete gezin van herkomst is niet meer. Een oudste broer overleed amper een paar maanden geleden.

Mijn oompie is een oom die levenslang mijn pad - en later ook dat van mijn gezin - is blijven kruisen. Als opgroeiend kind kwam ik het liefst bij hem op visite. Hij was de enige oom die vanuit Limburg afreisde naar Zuidland en aanwezig was bij mijn trouwen. En met zijn filmcamera alles filmde. Een oom die tot in 2025 meereisde met mijn vader, als A. en T. (mijn dochter en zoon) jarig zijn. En de laatste paar jaren ook via FB, altijd een like-je, een commentaar, kleine woorden met een groots gebaar. Altijd geïnteresseerd. Fysiek ver op afstand, in de heuvels van Zuid-Limburg, en in verbinding altijd dicht in de buurt.

Mijn oom liet, qua nalatenschap, vele vragen bij ons, nabestaanden, achter. Door onze handen ging de afgelopen week een heel leven. Op zoek naar een aantal antwoorden, in zijn geest.

Ik vond vele engelen. In briefjes, in beeldjes.
Ik wilde iets schrijven. Rainer Maria Rilke kwam in mijn gedachten. Ik vond 'Engellieder'.

Lieve oompie, 'hier is alles goed, groetjes'...

'Seit mich mein Engel nicht mehr bewacht,
kann er frei seine Flügel entfalten
und die Stille der Sterne durchspalten,
denn er muss meiner einsamen Nacht
nicht mehr die ängstlichen Hände halten
seit mich mein Engel nicht mehr bewacht.'
~ Rainer Maria Rilke

In Memoriam

Martin 'Oompie'
6 april 1944 - 3 november 2025

~ Diana

Toestemmen & tonen

Mijn lichaam & geest vrezen, mijn ziel nodigt uit.

Een persoonlijke reflectie op exsistentiële angst voor de dood.

Klik op de afbeelding voor de video 'Take it easy on me' - Beth Hart

De - mijn - perimenopauze toont zich de laatse paar jaar als een ware b*tch; een hormonenstorm met mijn baarmoeder als stralend middelpunt.
Morgen, 24 november, wacht mij een dagopname in het ziekenhuis. Een kleine ingreep op de operatiekamer, mét sedatie (tussen het 'roesje' en een narcose in).
Dood zal ik er niet van gaan. Toch stormt de angst door mijn lichaam & geest, alsof mijn lijf en hoofd een ander verhaal vertellen.
Deze - existentiële - angst voor de dood is niet nieuw; ze echoot eerdere, ingrijpende ervaringen. Ervaringen, niet allemaal op leven en dood, met uitzondering van mijn eigen vroeggeboorte rondom 28-30 weken zwangerschap. In de jaren '70 was overleven onder 30 weken een uitzondering (Medisch Contact, S.P. Verloove-Vanhorick, 16 augustus 2001).
Ook de (plotse) dood van mijn dierbare moeder, het besef van sterfelijkheid en de lange schaduwen - angst voor de angst - van angst en paniek(aanvallen), echoën na.
Daarover schreef ik eerder, onder meer in mijn bijdrage 'angst voor de dood' (oktober 2023) en in mijn LinkedIn Intro.

De - mijn -ziel van dat zeer kwetsbare premature meisje, veel te vroeg en abrupt gescheiden van haar (het) moeder(lichaam), dat als volwassen vrouw geen afscheid - bij leven - kon nemen van haar moeder door een plotse dood, wordt nu symbolisch warm en geborgen, huid-op-huid gekangaroed/gebuideld, op mijn borst/lichaam. 'Je bent veilig' fluister ik zachtjes tegen haar.

~ Diana

Toestemmen & tonen

In Memoriam 1 December 2025

Klik op de afbeelding voor de video 'Mama, this one's for you' - Beth Hart

Lieve ma,

10 jaar. 10 keer jouw sterfdag; 1 december.

De afgelopen paar weken, met name vorige week, heb ik je intens gemist. Het missen is er altijd wel, in allerlei vormen, op de achtergrond. Maar nu pontificaal in de spotlight. Ik had je nodig, je steun, een geruststelling, een (moederlijk) advies, zoals alleen moeders dat kunnen. Van moeder tot dochter, van vrouw tot vrouw.

Ik vond je niet in de fysieke, materiële wereld om me heen. Toch lukte het me om je in mijn innerlijke wereld van hart & ziel op te zoeken. Ik vond je, en we hielden elkaar even heel stevig vast.

Ik voel me dankbaar...

Lieve ma, dit liedje is voor jou❣️

Ik hou van jou,

je dochter,
Diana XXX

Rafels

Rafels
veroorzaakt door de dood

Je kunt ze afknippen
maar de pijn en je verdriet
verdwijnen daardoor niet

Rafels
veroorzaakt door de dood

Het is een teken van de liefde
die de overledene aan jou bood

Rafels....
Ze mogen er zijn

~ Anja

Toestemmen & tonen

'Les één: ga vooral te rade bij anderen.'
~ René Gude (1957-2015)

Klik op de afbeelding voor de video: René Gude in De Kist: 'wat is verdriet'?

Op dit online platform heeft René Gude een prominente plek gekregen. René Gude was filosoof, Denker der Nederlanden (voorheen Denker des Vaderlands), directeur van de Internationale school voor Wijsbegeerte (ISVW), hoofdredacteur van Filosofie Magazine, maar bovenal een filosofieleraar.

In mijn hoogstpersoonlijke rouw én existentiële zoektocht heb ik in eerste instantie vaak gedacht dat ik het zelf moest uitzoeken. In wezen is het ook een zelf doen; niemand anders kan het voor je doen. Maar al snel ontdekte ik iets wat eigenlijk zo eenvoudig klinkt dat het bijna een inkoppertje is:
ik hoef het niet alleen te doen. En eenvoudig klinken is nog geen eenvoudig doen ;-) Toch ging ik te rade: bij Gude en de (praktische) filosofie.

Ik zag René Gude ooit eens ‘kletsen’ met wijlen Wim Brands. Ik hing meteen aan zijn lippen. Toch ‘ontmoette’ ik René pas echt weer na zijn overlijden in 2015. Ik heb hem niet persoonlijk gekend, maar zijn nalatenschap is groot — en dankzij media nog altijd zo toegankelijk dat het voelt alsof hij gewoon naast je kan gaan zitten 'kwekken', zoals hij dat zelf noemde.

Met die ontmoetingen betrad ik ook de (praktische) filosofie. En filosofie verraste me. Niet als iets abstracts of verhevens, maar als iets uit het leven gegrepen. Iets dat richting geeft wanneer je even stuurloos bent. Of wanneer je jezelf — en je eigen (levens)verhaal — opnieuw gaat bevragen.

Ik ging veel lezen én luisteren naar René. Over leren leven en sterven. Ik las zijn boeken, bekeek elk interview online, en wéér hing ik aan zijn lippen. Ik zoog zijn woorden op. Het is mijn manier — beter gezegd: één van mijn manieren — om een weg te vinden in het verhouden tot mijn eigen (doods)angst, tot het plotselinge sterven van mijn moeder, en tot mijn eigen, eindige leven.

~ Diana